تصوير مادر در آيينۀ شعر فروغ فرخزاد

زنان به عنوان نيمي از جامعه سهم فراواني در پيشرفت تمدن انساني داشته اند. در آغاز اين عنصر مهم در مقام بسيار فروتري به نسبت مردان قرار مي‌گرفت، تا اينكه از حدود صد سال پيش، در سايه‌ي مدرنيته و شيوع انديشه ها و ديدگاه هاي فمنيستي رنگ آثار ادبي و اجتماعي و به طور كل، نگرش جامعه در اين باره دگرگون شد. شايد مهم‌ترين نقش را در اين تحول خود زناني داشته‌اند كه با زبان شعر يا داستان و غيره داراي جايگاهي بوده اند. يكي از شخصيت‌هاي تأثيرگذار ايراني در اين زمينه، «فروغ فرخزاد» است. بنابراين بررسي نقش زنان، به ويژه نقش «مادر» در همۀ آثار ادبي به ويژه آثار معاصر از نظر جامعه‌شناسي و ادبي حايز اهميت است. در اين مقاله سعي شده كه تصوير مادر در اشعار فروغ از نظر روا‌ن‌شناسي و اجتماعي بررسي شود. يافته هاي اين پژوهش نشان مي دهد كه فروغ، چهره‌ي كهنه‌ي مادر را با رنگ و رويي تازه به تصوير مي‌كشد. تصويري پيوند خورده با طبيعت كه واكاوي آن معناي تازه اي به مفهوم مادر مي بخشد. مادر براي وي موجودي است داراي ويژگي هاي اصيل انساني كه هر بار با طرحي نو موجوديت خويش را اثبات مي‌كند.