تصوير مادر در شعر فارسي

در بررسي شعر فارسي، در سوگ يا ستايش مادر، اشعاري سروده شده است كه مي‌توان آن‌ها را ذيل عنواني همچون شعرِ بي‌دروغ و بي‌نقاب‌ به ‌شمار آورد. اين مقاله بر آن است كه با جستجوي كليد واژه‌ي مادر در آثار شاعران، به بررسي توجه شاعران به اين موجود با ارزش بپردازد كه درقالب صورخيال در شعر آن‌ها نمود يافته است. مركزيت تحقيق بر تمام گونه‌هاي شعر، اعم از نو و كلاسيك و همچنين شاعراني است كه در وصف و مدح يا در سوگ مادر قلم زده‌اند. در اين مقاله با ذكر مثال‌هايي از شاعران، به بررسي و تحليل تصويرسازي هر شعر با محور مادر و بيان ويژگي‌هاي او پرداخته‌ شده است. پيشينه‌ي تحقيق، معطوف ‌به بررسي جايگاه مادر در متوني همچون شاهنامه‌ي فردوسي و رامايانا و چند شاعر زن از مشروطه تا امروز است. اين مقاله خود نوعي مقاله‌شناسي توصيفي و تحليلي جايگاه مادر در شعر فارسي است.