رابطه بين پرخاشگري، اضطراب وجودي و انگيزه پيشرفت با اضطراب امتحان در دانش‏آموزان پسر مقطع دوره دوم شهرستان مشگين شهر

هدف از پژوهش حاضر، بررسي رابطه بين پرخاشگري، اضطراب وجودي و انگيزه پيشرفت با اضطراب امتحان در دانش‏آموزان پسر مقطع دوره دوم شهرستان مشگين شهر مي باشد. در يك پژوهش توصيفي-همبستگي، 220 نفر از دانش‏آموزان مقطع دوره دوم مدارس شهرستان مشگين شهر، به روش نمونه گيري تصادفي ساده انتخاب شدند؛ و به پرسشنامه هاي پرخاشگري باس – پري(1992)، اضطراب وجودي گود(1974)، انگيزه پيشرفت هرمنس(1970) و اضطراب امتحاني ساراسون(1957) پاسخ دادند. يافته هاي پژوهش نشان داد كه بين پرخاشگري، اضطراب وجودي با اضطراب امتحاني رابطه مستقيم و معناداري وجود دارد (α = 0/05). همچنين بين انگيزه پيشرفت و اضطراب امتحاني رابطه معكوس و معناداري وجود دارد (α = 0/05). نتايج تحليل رگرسيون چند گانه نشان مي دهد كه 3/46 درصد از كل تغييرات ميزان اضطراب امتحان در دانش‏آموزان وابسته به سه متغير پرخاشگري(383.)، اضطراب وجودي(142.) و انگيزه پيشرفت(112.-) مي باشد. بر اساس يافته هاي اين پژوهش مي توان نتيجه گرفت كه پرخاشگري، اضطراب وجودي و انگيزه پيشرفت از تعيين كننده هاي اضطراب امتحان هستند و نزديك به نيمي از واريانس متغير اضطراب امتحان را برآورد مي كنند.