بررسي رويكردهاي اسكان موقت پس از سوانح طبيعي در كشور آمريكا

ضرورت استفاده از اسكان موقت پس از سوانح طبيعي امري نسبي و وابسته به شرايط پس از بحران است. پاسخ به نياز احتمالي در مورد اسكان موقت ابعاد گسترده سياسي، اجتماعي و اقتصادي را دربر مي‌گيرد. اسكان موقت اصولاً با مشكلات متعددي چون شرايط نامناسب فرهنگي و اقليمي، مكان‌يابي ضعيف، مسائل اجتماعي در اردوگاه‌ها و تأخير در خريداري سرپناه‌ها، يافتن سايت و كمبود ظرفيت‌هاي سازماني روبروست. در كشور آمريكا كه سالانه با موارد متعددي از سوانح طبيعي روبرو بوده است و در بعضي از آن‌ها گستردگي ابعاد به حدي است كه تأمين اسكان موقت براي بازماندگان ضروري مي‌گردد، اين مسئله اهميتي ويژه مي‌يابد. هدف از اين بررسي آشنايي با رويكردهاي اسكان موقت پس از سوانح طبيعي در كشور آمريكا است. پيش‌بيني رويكردها در فرآيند مديريت بحران آمريكا تا حدود زيادي به تصميمات رئيس‌جمهور در باب تشخيص ابعاد سانحه وابسته است. اسكان موقت به‌طور قراردادي زماني در حدود 18 ماه تعريف شده و سكونت در معنايي فراتر از تدارك سرپناه ديده شده است. مهم‌ترين مسئله در اين موضوع چگونگي تأمين هزينه‌ها و تعيين سازمان‌هاي پاسخگو به آن هستند. در قدم اول انتظار مي‌رود نهادهاي خصوصي از جمله سازمان‌هاي بيمه و در مراحل بعد دولت‌هاي محلي، ايالتي و سازمان‌هاي خيريه توانايي پاسخ به چنين نيازهايي را داشته باشند. در نهايت دولت مركزي و سازمان مديريت بحران فدرال، مأمور رسيدگي به شرايط اسكان است. مسئله بعدي مكان‌يابي براي اسكان موقت است كه محل مناقشات دنباله‌داري ميان سازمان مديريت بحران فدرال (FEMA) و دولت‌هاي محلي و سازمان‌هاي غيردولتي مداخله كننده است. روش تحقيق در اين بررسي مطالعه كتابخانه‌اي و مراجعه به سايت‌هاي اينترنتي مديريت بحران آمريكا و صليب سرخ آمريكا، به همراه مطالعه موردي بوده است.