رهيافت پويش مختلط، رهيافتي مناسب براي شرايط ايران و نقش برنامه ريزان

تحقق پذيري پائين و ناكارآمدي برنامه هاي شهري گذشته مبتني بر رهيافت هاي سنتي جامع، و روي آوردن تصميم-گيرندگان به رهيافت عملياتي اندك افزا، ضرورت پالايش ديدگاه هاي نظري و روش شناسي برنامه ريزي در ايران با نيت رفع كاستي هاي اين دو رهيافت را آشكار ساخته است. از سويي هم سازي رهيافت هاي جامع با الزامات زمينه اي و ساختار سيستم اقتصاد سياسي ايران رد يك باره آن را ناممكن مي سازد و از سوي ديگر بسندگي اندك افزايي به حفظ وضع موجود و نه توسعه، پذيرش يك سويه آن را، برخلاف نزديكي بيشتر به اجرا، نامناسب مي سازد. در اين پژوهش به بررسي نظريه برنامه ريزي متناسب با شرايط ايران پرداخته شده است و سعي شده است. در اين مسير نقش برنامه ريز و تصميم ساز شرح داده شده است. آنچه كه به عنوان نتيجه اين پژوهش حاصل شده است اين است كه رهيافت پويش مختلط گوياي مناسبت و توانمندي نسبي اين رهيافت، به عنوان رهيافت جايگزين در سيستم برنامه ريزي توسعه شهر در ايران، است و پس از تعيين تصميم هاي پايه و اندك افزا، وظيفه برنامه ريز انگيزش مناظره و گفت و گو در مورد امور شهري است كه تصميم سازي در آن به عنوان بخشي از فرآيند تصميم گيري و بازوي سياست در نظر گرفته مي شود.