چشم زخم دراشعار صائب تبريزي

كلام و سخن پخته درهرسبك وسياقي خوب و دلپسند و كلام خام و ناتمام همه‌جا ناپسند است بيان وقتي از سادگي و رواني الفاظ و تبادر معاني مملو مي شود و بدون پيچيدگي در كلامي چه نظم باشد و چه نثر با فصاحت گفته مي‌شود مورد توجه و التفات شنونده قرار مي‌گيرد مخصوصا اگر از زبان و اعتقاد خود شنونده باشد زبان مردم كوچه و بازار و الفاظ و كلماتي كه به عنوان اعتقاد به كار مي‌برند در همه‌ي دوره‌هاي ادبيات مورد توجه بوده است اين مقاله نيز در پي آن است كه موضوع چشم‌ ‌زخم را درسبك هندي ومنحصرا اشعار صائب تبريزي و بسامد اين موضوع رادر اين زمان مورد بررسي قرار دهد.