مقايسه و بررسي فرهنگ اصطلاحات بومي در شعر منوچهر آتشي و نثر صادق چوبك

توجه به فرهنگ عامه در عصر معاصر برگرفته از احساس نياز شاعران و نويسندگان به بيان مشكلات محيط اجتماعي، فرهنگي و سياسي روزگارشان بوده است. به اين خاطر در سال‏هاي 30-1320 روشنفكران كوشيدند از راه توجه كردن به زندگي مردم عامه نيازهايي هم‏چون توجه به طبيعت و بازگشت به خويشتن را گوشزد كنند. منوچهر آتشي و صادق چوبك، دو شخصيت برجسته‏ي جنوبي به صورت هنرمندانه به بيان افكار و احساسات تجربي و عيني زيست بوم و فرهنگ مردمي زادگاه خود پرداختند و گنجينه‏اي ارزشمند به يادگار گذاشتند. با توجه به اهميت فرهنگ عامه به عنوان هويت فرهنگي يك جامعه كه در حفظ وحدت آن اثرگذار است، اين مقاله به روش توصيفي مي‏كوشد به بررسي ميزان بهره‏مندي آتشي و چوبك در به كارگيري اصطلاحات بومي بپردازد و چهارچوبي گويا از اين مفهوم ارائه دهد. هرچند تأثيرپذيري آتشي و چوبك از طبيعت و سبك زندگي و انديشه‏هايشان تا اندازه‏اي با هم متفاوت است، ولي با بررسي‏هاي انجام شده مشخص مي‏شود كه آثار آنان دو فصل مشتركي دارد و آن بهره‏گيري از واژگان و ضرب‏المثل‏هاي بومي، ترانه‏هاي عاميانه، توجه به برخي آداب و باوداشت‏هاي رايج خطّه‏ي جنوب است و به بازسازي شگرفي از نمادهاي محلي در آثارشان دست زده‎اند. هرچند از نظر كميت و كيفيت، سهم و نفوذ اصطلاحات محلي در آثار چوبك بيش از آتشي بوده است.