ورزش سواركاري در دورۀ فتحعلي شاه قاجار

سواركاري از جمله ورزشهاي مورد علاقۀ ايرانيان از دورۀ باستان مي باشد. يكي از مشخصه هاي نژاد ايراني كه به اين سرزمين مهاجرت نمودند، داشتن اسب بود. اين مسئله يكي از عوامل برتري اقوام مهاجر بر بوميان ساكن ايران و تسلط بر آنها گرديد. ايرانيان از دورۀ باستان در سواركاري بسيار ورزيده و ماهر بودند. با ورود اسلام به ايران و تأكيدي كه در آن بر اهميت سواركاري شده بود، اين ورزش در ايران از پيشرفت قابل ملاحظه اي برخوردار شد. به ويژه با آميزش اسبهاي نژاد ايراني با عرب، ايرانيان در پرورش اسب و سواركاري پيشرفت قابل ملاحظه اي نمودند. در دورۀ حكومت فتحعلي شاه قاجار با توصيفهاي روشن جهانگردان خارجي از ايران، مي توان به تصويري بهتر و روشن تر از اين ورزش در اين دوره دست يافت. ورزش سواركاري در اين دوره با حمايت دربار قاجار از رشد چشمگيري برخوردار گرديد و چابكسواران در مسابقات سواركاري يا تفريحات با هم مسابقه مي داند. منابع تاريخي گزارش هاي مستندي از ورزيدگي كامل ايرانيان در اين ورزش و تربيت اسبهاي اصيل در اين دوره ارائه كرده اند.