تاثير 8 هفته برنامه تمرينات اصلاحي بر ناهنجاري سر به جلو و پشت گرد دانش آموزان تكواندوكار

هدف از اجراي پژوهش حاضر بررسي تاثير 8 هفته برنامه تمرينات اصلاحي بر ناهنجاري هاي اسكلتي سربه جلو و پشت گرد، دانش‌آموزان تكواندوكار پسر است. اين پژوهش از نوع كاربردي، نيمه تجربي و به صورت پيش آزمون-و پس آزمون، با دو گروه تجربي و گروه شاهد مي-باشد. جامعه آماري اين پژوهش را 36 نفر از دانش‌آموزان تكواندو‌كار شهرستان خوي تشكيل مي دهند. از دوربين ديجيتال براي ثبت ناهنجاري هاي اسكلتي و از نرم افزار حركات اصلاحي براي تجزيه و تحليل داده هاي اصلاحي استفاده شده است. در تحليل نتايج ناهنجاري هاي اسكلتي يك گروه از آزمون هاي غير پارامتريك مك نمار و ويلكاكسون، و براي مقايسه نتايج دو گروه در هر مرحله از آزمون غير پارامتريك كلموگروف– اسميرنوفZ و من ويتنيU استفاده شد. همچنين به منظور مقايسه نتايج نيروسنجي از آزمون تي(T) مزدوج و آزمون پارامتريك T غير وابسته استفاده شد. يافته‌هاي اين بررسي در مقايسه فراواني و درصد فراواني، نتايج داده-هاي پيش آزمون با پس آزمون گروه تجربي حاكي از آن است كه پس از گذراندن هشت هفته برنامه تمرينات اصلاحي، 15% درصد در ناهنجاري سر به جلو و 15% درصد در ناهنجاري كيفوز پشتي كاهش يافته است. اين درحالي است كه در بررسي نتايج گروه گواه نشان دهنده افزايش درصد فراواني ناهنجاري سر به جلو از 3/64% درصد به 5/78% درصد و ناهنجاري پشت-گرد از 5/78% درصد به 86% درصد است. پس احتمالا، برنامه تمريني عادي دانش‌آموزان تكواندوكار موجب پيشرفت و يا تشديد اين ناهنجاري ها در ورزشكاران شده‌است. با توجه به يافته هاي اين پژوهش، مي‌توان چنين نتيجه‌گيري كرد كه اجراي هشت هفته برنامه تمرينات اصلاحي مي تواند بر كاهش فراواني و درصد ناهنجاري هاي اسكلتي بالاتنه دانش آموزان تكواندوكار موثر باشد.