فلسفه معلمي در ايران

در فرهنگ لغت معلم به معناي تعلیم دهنده، آموزنده، مدرس، آموزگار و استاد آمده است. در اهمیت مقام معلم همین بس كه پروردگار متعال نخستین معلم انسانیت است و اساس فرهنگ و معارف بشري خواندن، نوشتن و سخن گفتن است و آنچه بشر را از سایر موجودات ممتاز می سازد، همین سه مورد می باشد و معلّم اینها خداي عزّو جلّ است و بعد از خداوند كه معلّم و مربی اول خلایق است، انبیاء و فرستادگان الهی معلّم ثانی جوامع بشري هستند و بعد از آن انسان هاي تحصیل كرده اي كه بتوانند صلاح دینی و سعادت واقعی جامعه و افراد آن را تأمین كرده ، با تحصیل علوم و فنون و پایبندي به فضایل معنوي و مكارم اخلاقی به عنوان معلم در خدمت جامعه باشند . این پژوهش به فلسفه معلمی و معلم شدن در ایران می پردازد و روش تحقیق به صورت پرسشنامه چند گزینه اي بوده كه به طور تصادفی به 300 نفر از معلمان سراسر كشور كه در رشته هاي مختلف در مقطع كارشناسی و كارشناسی ارشد تدریس می كردند، داده شده و نتایج این پژوهش نشان داد كه حدود 70 درصد معلمان عدم آگاهی از آینده شغلی، مشكلات اقتصادي و نداشتن شغلی مناسب و... را دلیل اصلی معلم شدن و معلمی خود دانسته، كه لازم است تا دولت و آموزش و پرورش در این مورد چاره اي بیندیشند زیرا مقام و منزلت معلم بالاتر از آن است كه معلم به جهت مشكلات اقتصادي، تعلیم و تربیت را رها كند