آموزش حفظ قرآن در مهدهاي كودك از منظر فقه تربيتي

دست‌يابي به حكم فقهي آموزش حفظ قرآن در مهدكودك‌ها بر مبناي روش استنادي و تحليلي با تأكيد بر روش استنباط فقهي موضوع اين نوشتار است. آموزش حفظ قرآن يعني واداشتن كودك به حفظ قرآن درحالي‌كه كودك پيش‌دبستاني شرعاً مرفوع القلم است و حكم تكليفي بر او بار نمي‌شود اين حقيقت، استنباط حكم فقهي را با چالش مواجه مي‌سازد. اما تتبع در ادله رفع قلم حاكي است گرچه اين ادله انصراف به افراد بالغ داشته و موضوعاً شامل غير بالغ نمي‌شود اما شمول و عدم شمول اين ادله در مرتبه احكام الزامي است ازاين‌رو استنباط حكم استحبابي حفظ قرآن براي متربيان پيس دبستاني بدون اشكال است. با توجه به عدم تعيين سنّ خاص براي شروع آموزش حفظ قرآن در روايات از يك‌سو و گرايش ذاتي كودك به معنويت و قدرت حافظه او از سوي ديگر، دست‌كم به لحاظ عقلي و عرفي مانعي از آموزش حفظ قرآن براي كودكان پيش‌دبستاني وجود ندارد. همچنين با تنقيح مناط از دلالت رواياتي كه آموزش قرآن را حقّ فرزند بر والدين معرفي كرده مي‌توان دست‌كم استحباب آموزش حفظ قرآن را استنباط نمود ازاين‌رو اجبار و الزام آن‌ها به فراگيري قرآن جايز نيست و چنانچه اين امر موجب تنفر از قرآن شود يا اسباب انحراف كودك در آينده را فراهم آورد، حرام است.