بررسي وجود حد واسط هاي احتمالي در بر هم كنش ميان پروتئين آلبومين سرم انساني و فلوكسي مسترون در غياب و حضور بتالاكتوگلبولين و ميدان 940 مگاهرتز

روش دياگرام فازي براي بررسي داده هاي فلورسانس به منظور تشخيص حضور و يا عدم حضور ساختارهاي حد واسط پروتئين در پاسخ به غلظت هاي مختلف دارو مورد استفاده قرار مي گيرد. مطالعه ساختار و مسيرهاي تشكيل فرم هاي پروتئين كه به صورت نسبي ساختار طبيعي خود را از دست داده اند نه تنها در رفع مشكلات موجود بر سر راه درك درست مراحل تاخوردگي پروتئين ها مفيد است، بلكه به عنوان معياري كاربردي در پزشكي مي باشد چرا كه دليل برخي بيماري ها، اختلال در تاخوردگي پروتئين است.در اين مطالعه به منظور بررسي حد واسط هاي احتمالي پروتئين در طي برهم كنش، دياگرام فازي استفاده مي كنيم. اگر فرآيند تبديل حالت طبيعي پروتئين به حالت باز شده بدون حضور حد واسط اتفاق بيفتد، دياگرام فازي به صورت خطي مشاهده خواهد شد اما هنگامي كه در اين ميان ساختارهاي حد واسط ايجاد شود، دياگرام فازي را از حالت خطي خارج كرده و هر خطي كه در اين حالت مشاهده مي شود بيانگر وجود يك انتقال مستقل در ساختار پروتئين مي باشد. در بر هم كنش ميان پروتئين آلبومين سرم انساني و فلوكسي مسترون در غياب و حضور بتالاكتوگلبولين و ميدان 940 مگاهرتز نمودار دياگرام فازي به صورت خطي مي باشد به اين معنا كه هيچگونه حد واسطي براي آلبومين سرم انساني در برهم كنش با فلوكسي مسترون ، ايجاد نمي شود.