اصول و چالش هاي حراست برجايي در خليج فارس با تكيه بر كنوانسيون 2001 يونسكو

بر اساس كنوانسيون سال 2001 يونسكو ، تمامي آثار حضور انسان كه داراي جنب هي فرهنگي، تاريخي و باستان شناختي باشد وقسمتي از آن و يا به طور كامل، به صورت مستمر و يا مدتي، حداقل صد سال، زير آب بوده باشد، به عنوان ميراث فرهنگي زيرآب شناخته مي شوند. علاوه بر اين، ميرا ثفرهنگي زيرآب، شامل مواد فرهنگي ب هجاي مانده در رودخانه ها و درياچه ها نيز مي گردند. خليج فارس با مساحتي گسترده، همواره يكي از مهم ترين راه هاي ارتباط آبي و نقط هي پاياني راه آبي موسوم به ابريشم بوده؛ بدون شك، آب هاي شور اين ناحيه، بستر مناسبي براي ميراث نام برده فراهم آورده. نخستين پرسشي كه در رابطه با اين ميراث مطرح «!؟ چگونه مي بايست با ميراث زيرآب برخورد كرد؛ آيا بايد آ نها را به سطح آب آورد يا در بافت باقي گذاشت » مي شود، اين است كه كنوانسيون سال 2001 يونسكو، از حراست برجايي به عنوان نخستين گزينه ياد م يكند. از طرف ديگر، در خليج فارس چالش هايي در اين زمينه وجود دارد، مانند: دما و شوري بالا كه باعث تخريب سريع مواد ارگانيك م يشود. خوره ي كشتي كه روند رو به اضمحلال الوار را تسريع مي بخشد و رسوب گذاري كه منجر به پوشيده شدن سريع مواد فرهنگي م يگردد اما اين نكته را نيز نبايد از نظر دور داشت كه، پس از به سطح آوري مواد فرهنگي از بستر دريا در صورت عدم اجراي اقدامات حراستي و پايشي سرعت روند تخريب چند برابر خواهد شد. در پژوهش حاضر، نخست مروري بر اصول كنوانسيون سال 2001 يونسكو داشتيم، سپس با در نظر گرفتن، شرايط خليج فارس، به چال شهاي پيش روي حراست برجايي در اين حوضه م يپردازيم و در نهايت، سعي بر ارائ هي پيشنهادهايي در زمينه ي حراست برجايي در خليج فارس ارائه ميكنيم.