بررسي نقش سيمرغ در هنر ايران

نقوش حيواني يكي از مهم ترين و اثر گذار ترين نقوشي است كه مي توان آن ها را از دير باز تاكنون در هنر ايران مشاهده نمود. اين نقوش در برگيرنده ي مفاهيم ديني و اسطوره ي كهن، بيان كننده موقيعت جغرافيايي و طبيعي، محل زندگي بشر و آمال و آرزوهاي وي بوده است. سيمرغ نيز يكي از نقوش حيواني است كه اگر چه ما به ازاي آن در طبيعت وجود ندارد اما از نظر اهميت و مفاهيم عميق اسطوره ي برخوردار است و به كرات در هنر دوران هاي مختلف ايران، قبل و بعد از اسلام ديده مي شود. نقش سيمرغ قبل و بعد از اسلام مفاهيم متعددي را داراست ودردوره ي اسلامي نه تنها نماد مرشد عرفاني و مظهر ذات حق بود، بلكه نماد نفس پنهان نيز مي باشد . به اين جهت شناخت و درك مفهوم اين نقش در هنر ايران و نحوه ترسيم آن از اهميت ويژه اي برخوردار است. اين مقاله در نظر دارد ضمن بررسي مفاهيم نمادهاي سيمرغ به روش تحليلي و توصيفي با رويكردي تطبيقي به مقايسه نقوش مختلف آن در هنر ايران بپردازد.