پديدارشناسي در ژئومورفولوژي

پارادايم پديدارشناسي از دستگاه معرفتي تأويلي، توسط گيلبرت ژئومورفولوژيست آمريكايي در دانش ژئومورفولوژي قبل از هوسرل به دنياي علم ارائه شد. گيلبرت به نوعي ارتباط بين مسأله اي كه پژوهشگر به آن مي پردازد و نتيجه اي كه وي به آن دست مي يابد، اعتقاد دارد. بدين معني كه در مسأله «شناخت،» تنها پديده مؤثر نيست، بلكه رصد كننده يا پژوهشگر نيز در «شناخت» دخالت دارد. چنين ارتباطي رابطه بين«پيش‌زمينه ذهني» و « نتيجه اي» كه پژوهشگر خواهد گرفت، تعريف شده است و اين رابطه پيچيده را «پلكسوس» نام نهاد. در اين نوشتار روش پديدارشناسي در دو عنوان موضوع مورد مطالعه قرار گرفته و نتيجه، دو نمونه موردي از اين رويكرد بيان مي شود.