بررسي لزوم توجه به كشاورزي پايدار و موانع آن از ديدگاه متخصصين كشاورزي

حفظ امنيت غذايي و پايداري كشاورزي استان مازندران باتوجه به بالابودن پتانسيل منطقه در كشت محصولي آب بر همچون برنج از ضروريات كشاورزي و توسعه پايدار و اشتغال زايي منطقه مي باشد. متاسفانه تغيير اقليم و كمبود بارش ها در چند سال اخير، مشكلاتي را در حفظ منابع و پايداري كشاورزي منطقه موجب شده است. لذا، در مطالعه حاضر با بررسي ضرورت و لزوم توجه به كشاورزي پايدار به شناسايي و رتبه بندي موانع كشاورزي پايدار در استان مازندران با استفاده از روش دلفي و تكميل پرسشنامه از 20 نفر از متخصصين و كارشناسان كشاورزي بر مبناي طيف ليكرت پرداخته شد. نتايج مطالعه نشان داد عدم حمايت دولت و مشوق هاي دولتي با ميانگين 4/76 مهمترين مانع توسعه و كشاورزي پايدار محسوب مي شود و بعد از آن، عامل تنها منبع درآمد كشاورزان و درآمد پايين آن با ميانگين 4/53، عدم تخصص كافي كارشناسان كشاورزي در آموزش و مهارت در دستيابي به كشاورزي پايدار با ميانگين 4/3 ، ناكارآمدي نيروي كار شاغل در بخش كشاورزي به دليل نداشتن انگيزه و نااطميناني به آينده با ميانگين 4/15 و آگاهي كم كشاورزان از مفهوم و مزاياي كشاورزي پايدار با ميانگين 4/02 به ترتيب از جمله مهم ترين مواردي هستند كه از ديدگاه متخصصين كشاورزي مانع اصلي توسعه كشاورزي پايدار مي باشند. لذا، افزايش ترويج، آموزش و آگاه سازي كشاورزان از اصول پياده سازي و مزيت هاي كشاورزي پايدار و ارتقاء ديد بلند مدت در كشاورزان در استفاده بي رويه از منابع جهت بقاء كوتاه مدت منافع كشاورزي و حمايت هاي مناسب تر دولت در ساماندهي به بازار محصولات كشاورزي و ثبت قيمت ها و خريد تضميني محصولات سازگار با شرايط پايداري كشاورزي مي تواند ازجمله راهكارهاي مناسبي جهت حفظ كشاورزي منطقه و امنيت غذايي محسوب شود.