اثر تاب آوري اقتصادي بر رشد اقتصادي با تاكيد بر بعد حكمراني خوب (مورد كشورهاي در حال توسعه منتخب)

يكي از ابعاد اقتصاد مقاومتي كه در ادبيات اقتصادي بين الملل از قبل به آن توجه شده است موضوع تاب آوري اقتصادي مي باشد كه خود داراي ابعاد و جنبه هاي مختلف و تعاريف متنوعي مي باشد. در اين تحقيق اثر يكي از وجوه تاب آوري اقتصادي (يعني حكمراني خوب) بر توليد ناخالص داخلي كشورهاي منتخب من جمله ايران مورد بررسي قرار گرفته است. بدين منظور در قالب تابع توليد و با استفاده از داده هاي پنلي 11 كشور در حال توسعه منتخب و دوره زماني 1996-2016 تاثير زير شاخص هاي حكمراني خوب بر رشد اقتصادي اندازه گيري شده است. نتايج نشان دهنده ي آن است يك درصد افزايش سرمايه و نيروي كار، منجر به 0.67 و 0.17 درصد افزايش در توليد ناخالص داخلي خواهد شد. همچنين از شاخص هاي حكمراني خوب ( از زيربخش هاي تاب آوري اقتصادي) شاخص هاي كيفيت مقررات و اعتراض و پاسخگويي اثرات معنادار و مثبتي بر توليد ناخالص داخلي دارند بطوريكه يك درصد افزايش عوامل كيفيت مقررات و اعتراض و پاسخگويي به ترتيب منجر به 0.45 و 0.83 درصد افزايش در توليد ناخالص داخلي خواهد شد كه اثرات قوي محسوب مي شوند. وارد نمودن يكي از جنبه هاي تاب آوري اقتصادي (شاخص هاي حكمراني خوب) در تابع توليد و اندازه گيري اثرات شاخص هاي مرتبط با آن بر توليد ناخالص داخلي يكي از نوآوري هاي اين تحقيق مي باشد.