سياستگذاري بهينه كاهش انتشار كربن در شرايط تضاد منافع ذينفعان

با گسترش صنايع و افزايش مصارف انرژي از يك سو منابع انرژي در خطر زوال قرار گرفته و از سوي ديگر زيست بوم در خطر جدي قرار گرفته است. به همين رو قوانين و مقررات محدودكننده براي مصارف انرژي وضع شده و تعهدنامه‌هاي بين‌المللي در اين حوزه امضا شده‌اند. دولتها به واسطه تعهدات بين‌المللي و حفاظت از محيط زيست، در صدد نظارت بر مصارف و صنايع انرژي‌بر هستند كه همواره مزاياي اقتصادي را در اولويت سياستهاي خود دارند و به واسطه گرايش به افزايش حاشيه سود در بازار رقابتي، تا حد امكان از پيروي از سياستهاي كاهش انتشار كربن و تغيير سبد انرژي سر باز زده و از اجراي برنامه‌هاي هزينه‌بر دوري مي‌كنند‪.‬ دولتها با رويكردها و سياستهاي گوناگوني مي‌توانند وارد عرصه اجراي الزامات شوند. اين مقاله به تعيين بهترين راهبردهاي قابل اجرا به منظور كاهش انتشار كربن در تقابل منافع دولت و صنعت در ايران پرداخته است.‬‬‬‬‬