تاثيرمعماري پايدار در شهر اصفهان

با توجه به هماهنگي كه بين معماري و شهرسازي سنتي ايران با بسترهاي فرهنگي، اجتماعي و زيست‌محيطي آن وجود داشته است، به نظر مي‌آيد كه بسياري از مفاهيم و ويژگي‌هايي كه امروزه در محافل علمي ايران و جهان حول مقولۀ توسعۀ پايدار، شهر و منظر شهري پايدار مطرح است، در تاريخ كهن معماري، شهرسازي و سيماي شهرهاي ايران نهفته است. بنابراين در اين پژوهش سعي شده است با نگاهي عميق به ارزش‌هاي پايدار تاريخ معماري و شهرسازي ايران، مفهوم پايداري و توسعه پايدار– به عنوان يك دغدغۀ مشترك براي بشر معاصر در شهرسازي و سيماي شهرهاي ايران مورد بازشناسي قرارگيرد تا با تكيه بر اين گنجينه‌هاي بومي، رهيافت‌هايي حاصل آيد كه هم با بسترهاي تاريخي، فرهنگي، اجتماعي و اقليمي ايران همساز باشد و هم هويت معماري، شهرسازي و سيماي شهري ايراني را احيا نمايد.