ارزيابي تحمل به خشكي ژنوتيپ‌هاي برنج در مرحله گياهچه‌اي در شرايط كشت هيدروپونيك

تنش خشكي محدوديتي مهم در توليد برنج در محيط‌هاي كم آب مي‌باشد. اصلاح براي تحمل به خشكي مي تواند يك روش موثر براي بهبود و پايداري عملكرد در مناطق كم آب باشد. به منظور بررسي تحمل به خشكي، آزمايشي به صورت كرتهاي خرد شده (اسپليت پلات) در قالب طرح پايه كاملا تصادفي در 3 تكرار در محيط كشت هيدروپونيك در آزمايشگاه بيوتكنولوژي دانشگاه علوم كشاورزي و منابع طبيعي ساري در سال 1396 اجرا شد. كرتهاي اصلي شامل 4 سطح خشكي (ناشي از پلي اتيلن گليكول) صفر (يوشيدا)، 1-، 2- و 3- بار و كرتهاي فرعي شامل 7 ژنوتيپ برنج مي‌باشند. مقايسه ميانگين صفات در سطوح مختلف تنش خشكي نشان داد كه بيشترين ميانگين كل درصد تغييرات مربوط به صفات وزن تر اندام هوايي (61/40)، وزن خشك اندام هوايي (15/34) و بيومس (11/31) بود. مقايسه ميانگين ژنوتيپ ها مشخص كرد كه بيشترين بيوماس به لاين 49 (16/0) و طارم محلي (11/0) اختصاص داشت.