بررسي اثرمحلول پاشي پاكلوبوترازول بر مقاومت به كم آبياري در گياه گلرنگ

اين پژوهش در سال زراعي 96-1395 در قالب كرت‌هاي خرد شده بر پايه بلوك‌هاي كامل تصادفي با 3 تكرار در مزرعه باغ سيب مهرشهر كرج اجرا گرديد. فاكتور اصلي شامل دور آبياري در 4 سطح و فاكتور فرعي شامل محلول‌پاشي پاكلوبوترازول با 4 سطح بودند. نتايج تجزيه‌هاي آماري نشان دادند كه تيمارهاي مورد بررسي از نظر صفات ارتفاع بوته، قطر طبق، تعداد دانه در طبق، وزن هزاردانه، عملكرد دانه، درصد روغن و درصد پروتئين تفاوت معني‌داري تفاوت معني داري باهم داشتند. بيشترين ارتفاع بوته، قطر طبق، تعداد دانه در طبق، وزن هزار دانه، عملكرد دانه، درصد روغن و عملكرد روغن متعلق به تيمار دور آبياري 9 روز يك‌بار و بيشترين درصد پروتئين متعلق به تيمار دور آبياري 23 روز يك‌بار بود. نتايج حاصل از محلول‌پاشي پاكلوبوترازول نشان داد كه ارتفاع بوته با محلول‌پاشي كاهش و تعداد طبق در بوته، قطر ساقه، وزن هزار دانه افزايش يافت. محلول‌پاشي پاكلوبوترازول هيچ تأثير معني‌داري بر روي صفات قطر طبق، تعداد دانه در طبق ، عملكرد دانه، درصد روغن ، در صد پروتئين و عملكرد پروتئين نشان نداد.