بررسي نگرش ورزشكاران ملي پوش و مربيان نسبت به روانشناسي ورزشي در حوزه هاي ورزشي

زمينه و هدف : آمادگي جسمي و ذهني براي حصول حداكثر عملكرد يك ورزشكار دو پايه اساسي مي باشند. عليرغم اهميت توجه به حيطه روانشناسي و روانپزشكي در ورزش و روند رو به افزايش استفاده از همكاري روان شناسان و روانپزشكان ورزشي در دنيا در كشور ما توجه چنداني به اين مقوله وجود ندارد لذا اين تحقيق بر آن است تا نگرش ورزشكاران ملي پوش و مربيان استان مازندران را نسبت به روانشناسي ورزشي مورد ارزيابي قرار دهد. مواد و روشها: در اين تحقيق توصيفي جامعه آماري شامل 234 ورزشكار ملي پوش و216 مربي درجه يك و دو استان مازندران در رشته هاي مختلف ورزشي بودند كه به پرسشنامه اي شامل دو بخش اطلاعات جمعيت شناختي و پرسشنامه مارتين كه نگرش به روان شناسي ورزشي را ارزيابي مي كند پاسخ دادند. داده ها با روشهاي آمارتوصيفي و آزمون مربعات تجز يه و تحليل شد. يافته ها: در اين مطالعه ميزان نگرش مثبت افراد در نياز و اعتماد به مشاوره با روانشناس ورزشي در گروه ورزشكاران 1/55% و در گروه مربيان 5/56% بود. در بين ورزشكاران نگرش مثبت در اعتقاد به مشاوره با روانشناس درگروه زنان بيشتر از گروه مردان بود و نگرش مثبت ورزشكاران نسبت به تمايل مشورت با روانشناس ورزشي 94% و درگروه مربيان 5/95% بود. افراد با تحصيلات بالاتر نگرش مثبت تري نسبت به روانشناسي ورزشي داشتند. نتيجه گيري: در اين مطالعه عليرغم تمايل بسيار بالاي ورزشكاران و مربيان به استفاده از روانشناس ورزشي، ولي نگرش آنها نسبت به اعتقاد و اعتماد به مشاوره روانشناسي پايين است كه اين نشان دهنده درك اهميت توجه به روانشناسي ورزشي در بين نمونه ها مي باشد.