الگوي كاربري تركيبي در شهرهاي ساحلي استان مازندران

در طول چند دهه گذشته توسعه ي اختلاط كاربري، تبديل به يك الگوي برنامه ريزي با اهميت دركشورهاي پيشرفته شده است و به عنوان جزء اساسي درتوسعه ي هوشمند شهرسازي نوين مطرح گرديده است. مفهوم اختلاط كاربري، ترويج شكل پايدار از كاربري ها، واز نظربرنامه ريزان مكاني در واقع وسيله مهمي براي رسيدن به توسعه ي پايدار مي باشد . وجود اثرات منفي كه سبب اختلال درفعاليت كاربري ها مي شود و همينطور اثرات مثبتي كه سبب افزايش كارايي فعاليت هاي شهري مي گردد در واقع ضرورت ارزيابي كاربري شهري را بيان مي كند. هدف اين پژوهش سنجش ميزان اختلاط كاربري اراضي شهري در شهرهاي ساحلي و بررسي تأثير نقش متغيرهاي شهري در ميزان اختلاط كاربري اين شهرها مي باشد. روش تحقيق توصيفي - تحليلي بوده و مورد مطالعه 01 شهر ساحلي استان مازندران مي باشد. نتايج به دست آمده حاكي از آن است كه بيشترين ميزان اختلاط كاربري را 1( وكمترين ميزان اختلاط كاربري نيز مربوط به شهرهاي نور، نوشهر، ايزدشهر با / درشهر رامسر با ) 86 ضريب تعيين( نشان دهنده عدم پيش بيني ميزان اختلاط كاربري ( 𝑟 1/10 ( مي باشد. كميت 2 ( توسط متغيرهاي مساحت، جمعيت، تراكم و نرخ رشد جمعيت در اين شهرها است. در نتيجه بايد گفت هيچ گونه ارتباط خطي بين ميزان اختلاط و متغيرهاي پيش بيني كننده ديده نمي شود. گرچه همبستگي به دست آمده معنادار نبوده اما بر اساس جهت ضرايب مساحت، جمعيت و تراكم رابطه مستقيم و نرخ رشد جمعيت رابطه معكوسي با ميزان اختلاط دارد. بنابراين مي توان نتيجه گرفت كه مفهوم اختلاط كاربري اراضي ارتباط مستقيمي با نحوه مديريت شهري دارد.