اجراي موفق الگوي بومي در مديريت سيلاب در استان هرمزگان

بهره‌برداري بيش از ظرفيت از منابع آب‌‌هاي زيرزميني و شرايط كنوني حاكم بر اين منابع حياتي ايجاب مي‌نمايد كه از تمامي قابليت‌ها در جهت جبران بيلان منفي، تعادل بخشي، جلوگيري از فرونشست زمين و حفظ توازن اكولوژيك مناطق استفاده گردد. بهره‌گيري از الگوهاي پايدار منطيق بر دانش بومي و تلفيق آن با علوم و فنون نوين با مشاركت مردم از راهكارهاي اصولي است كه در اولويت برنامه‌هاي حفاظت آب و خاك قرار دارد. سيستم مديريت سيلاب دشت گزير در استان هرمزگان، يكي از اين الگوهاي بومي است. در اين روش ضمن مديريت سيلاب، كاهش فرسايش و ترسيب رسوبات همراه سيلاب، آب را به صورت مستقيم به سفرة آب زيرزميني مي‌رسانند. اين امر بوسيله تزريق مستقيم از طريق چاه‌هاي حفر شده(سنگ و ساروجي)انجام مي‌شود. امروزه نيز مردم همين ديار با در نظر گرفتن دانش بومي موجود در منطقه و نياز‌هاي امروزي جامع فوق به آب با كيفيت و كميت مطلوب اقدام به الگو برداري از دانش بومي گذشتگان و تلفيق آن با دانش نوين ‌شده‌اند، به طوري كه بهره‌گيري از اين روش نتايج مطلوبي را در بر داشته است. مطالعات انجام شده در چاه‌هايي كه در آن تزريق مصنوعي صورت مي‌گيرد (با الگوبرداري از چاه‌هاي قديمي) در مقايسه با چاه‌هايي كه تزريق مصنوعي صورت نمي‌گيرد علاوه بر تاثيرات مستقيم كمي، نشان دهنده اين است كه ميزان شوري آب بسيار كاهش يافته است. بطوري كه ميزان هدايت الكتريكي در چاههايي كه تزريق مصنوعي صورت مي‌گيرد بطور ميانگين در حدود 4000ميكروموس برسانتيمتر و در چاه‌هايي كه تزريق مصنوعي صورت نمي‌گيرد بطور ميانگين در حدود 9000ميكروموس برسانتيمتر مي‌باشد. خود اين امر نشان دهنده فوايد تزريق مصنوعي با الگوبرداري از شيوه‌هاي بومي و سازگار با منطقه است كه خود يكي از مهمترين عوامل در توسعه پايدار مي‌باشد.