بررسي عوامل موثر بر انتشار دي اكسيد كربن در استان كرمانشاه

بهبود كيفيت محيط زيست يكي از اهداف مهم بسياري از اقتصادها است، نقش بخش حمل و نقل در انتشار آلاينده‌ها مهم و قابل ملاحظه است. در اين راستا مطالعه حاضر با استفاده از رگرسيون حداقل مربعات، مدل STIRPAT گسترش يافته و داده‌هاي استاني براي دوره زماني 1385 تا 1394 به بررسي عوامل موثر بر تفاوت انتشار دي اكسيد كربن در بخش حمل و نقل استان كرمانشاه مي‌پردازد. شواهد نشان مي‌دهد كه به صورت سرانه و لگاريتمي، ميزان انتشار دي اكسيد كربن در استان‌هاي يزد و سمنان در بيشترين مقدار به ترتيب برابر با 51/0 و 5/0 بوده و براي استان گلستان در كمترين مقدار برابر با 03/0 است. شواهد حاصل از برآورد مدل نشان مي‌دهد كه شهرنشيني، شدت انرژي و توليد اثر مثبت و معنادار و اثر جمعيت بر انتشار دي اكسيد كربن منفي و معنادار است. همچنين براساس رگرسيون چندك هر چه به سمت چندك‌هاي بالاي انتشار دي اكسيد كربن حركت مي‌كنيم، اثر شدت انرژي و توليد افزايش و اثر شهرنشيني كاهش مي‌يابد. براين اساس، بهبود زيرساخت‌هاي شهري براي بهره‌گيري از صرفه مقياس شهري، تمركززدايي فعاليت‌هاي اقتصادي و بهبود كيفيت سيستم حمل و نقل گامي موثر براي كاهش انتشار دي اكسيد كربن در بخش حمل و نقل است.