بررسي سطح توسعه‏ يافتگي شهرستانهاي استان كرمانشاه با استفاده از مدل‏هاي تصميم‏ گيري و سيستم اطلاعات جغرافيايي (GIS)

يكي از راههاي تشخيص نابرابري هاي منطقه اي سطح بندي سطح توسعه يافتگي مناطق است. هدف از اين پژوهش سنجش و اولويت بندي ميزان سطح توسعه يافتگي سكونتگاههاي استان كرمانشاه است. روش تحقيق توصيفي– تحليلي است؛ بدين منظور از مدل‏هاي تصميم‏گيري و سيستم اطلاعات جغرافيايي (GIS) و شيوههاي تحليلي مورد بررسي قرار گرفته شده است. جامعه آماري تحقيق شهر و شهرستان هاي استان كرمانشاه مي‏باشند. بمنظور گردآوري داده هاي مورد نياز و مرتبط از روش كتابخانه اي و اسنادي استفاده شده است. در اين راستا با تكيه بر نتايج سرشماري و سالنامه هاي آماري، اسناد و (پرسشنامه) داده هاي مورد نياز در قالب 13 شاخص و 74 پارامتر جمع آوري گرديد. رتبه بندي براساس ارزش Q صورت گرفت به طوري كه كمترين ارزش بالاترين اولويت محروميت و عدم برخورداري را بخود اختصاص داده است. ميانگين محاسبه شده براي Q در 14 شهرستان مورد مطالعه برابر با 0.520 بدست آمد كه نشان مي‏دهد در مجموع وضعيت توسعه يافتگي در استان كرمانشاه پايين تر از حد متوسط است. از نظر شاخص¬هاي برخورداري و توسعه يافتگي، شهرستان كرمانشاه با رتبه 1 در بهترين وضعيت و شهرستانهاي ثلاث باباجاني، دالاهو، سرپل ذهاب و روانسر در بدترين وضعيت قرار دارند. همچنين در شهرهاي استان، شهر كرمانشاه در رتبه اول و شهرهاي سطر، شاهو، رباط (ماهيدشت)، ميان راهان جزء محرومترين شهرهاي استان بوده‏اند كه تأكيد بر رويكرد تعادل منطقه‏اي و عدالت فضايي در برنامه‏هاي توسعه استان را ضروري مي‏سازد.