بررسي نانو ذرات سيليكا جهت حذف منگنز از محلول‌هاي آبي

امروزه همزمان با رشد خدمات ارائه شده توسط سيستم‌هاي بهداشتي و زيست محيطي و با رشد سريع صنعت و كشاورزي منابع آبي در معرض شديد فلزات سنگين قرار دارد. يون‌هاي سنگين فلزات قبل از آزاد شدن آن‌ها به محيط‌زيست مي‌بايستي حذف گردند. بنابراين اين طرح با هدف بررسي اثر نانوذرات سيليكا در حذف فلز سنگين منگنز مورد بررسي قرار گرفت. اين مطالعه تجربي به صورت ناپيوسته و در مقياس آزمايشگاهي انجام شد. در اين مطالعه اثر پارامترهاي مختلف زمان تماس، pH، غلظت اوليه آلاينده، ميزان جرم جاذب در حذف آلاينده‌ها را بررسي نموده و در نهايت ترموديناميك، ايزوترم و سينتيك نانوجاذب بر روي حذف مورد بررسي قرار گرفت. در مراحل مختلف مطالعه؛ غلظت منگنز با استفاده از دستگاه DR6000 در طول موج‌ nm 525 تعيين شد. نتايج نشان داد كه بيشترين درصد حذف منگنز توسط نانوذرات سيليكا در 9=pH به دست آمد. همچنين بيشترين راندمان حذف در دوز جاذب 01/0 گرم و زمان تماس min60 براي منگنز به دست آمد. نتايج حاصل در زمان تعادل با مدل‌هاي ايزوترم لانگموئر و فروندليچ، تمكين و دابينين- رادشكويچ مطابقت داده شد كه بالاترين ضريب همبستگي مشخص نمود كه فرآيند جذب از ايزوترم دابينين رادشكويچ تبعيت مي‌نمايد. ضمن آنكه فرآيند جذب گرماگير بوده و از سينتيك شبه درجه دوم تبعيت مي‌نمود. مطالعات نشان داد كه با توجه به شرايط استفاده‌شده در اين تحقيق مي‌توان از نانو ذرات سيليكا براي حذف فلز سنگين منگنز استفاده شود.