بررسي شاخص هاي توسعه پايدار، در مديريت منابع آب تالاب (مطالعه موردي: تالاب استيل آستارا)

تالاب ها از جمله مهمترين مناطق در حفظ تنوع زيستي و اكوسيستم هاي طبيعي به شمار مي آيند كه حفاظت و مديريت صحيح آن ها امري ضروري است. از رويكردهاي نوين مديريت عرصه هاي طبيعي، رعايت اصول توسعه پايدار و توجه به شاخص هاي زيست محيطي، اقتصادي و اجتماعي در راستاي هم مي باشد. با توجه به تفاوت نوع نگرش در هريك از اين ابعاد، به منظور بررسي و استخراج راهكار مديريتي بهينه، مي توان از روش تحليل سلسله مراتبي (AHP) استفاده نمود. براين اساس در اين پژوهش، معيارهاي مؤثر بر مديريت و حفظ تالاب استيل آستارا به منظور حفاظت از منابع آب، مشخص و شاخص هاي توسعه پايدار نسبت به آن بررسي گرديد. نتايج نشان مي دهد شاخص اجتماعي (%9/ 62) بيشترين تأثير را در هريك از معيارهاي حفاظت از تالاب و هدف نهايي تحقيق داشته است و شاخص اقتصادي (%5/ 23) و زيست محيطي (%9/ 13) به ترتيب در اولويت هاي بعدي مي باشند كه در نتيجه نشان دهنده ي نبود تعادل ميان شاخص هاي توسعه پايدار در مديريت تالاب استيل است. همچنين، در اين تحقيق مشخص گرديد كيفيت آب تالاب تأثيرگذارترين معيار در حفاظت از آن است (%6/ 45) و نوع كاربري اراضي اطراف تالاب (%3 /23)، كميت آب تالاب (%4 /16) و حريم طبيعي تالاب (%5/ 14) در رتبه هاي بعدي قرار دارند.