مقايسه روش‌هاي قطعي و غير قطعي زمين‌آماري در پهنه‌بندي كيفيت آب زيرزميني(مطالعه موردي: دشت داراب)

در مناطق خشك در اغلب اوقات سال ميزان بارش از ميزان تبخير كمتر مي‌باشد و همين مسئله باعث تجمع املاح در مناطق تغذيه سفره آب زيرزميني مي‌گردد، بطوريكه بتدريج شور شدن و كاهش كيفيت آب زيرزميني را موجب مي‌گردد. با نزول كيفيت آب زيرزميني، اثرات مخرب و زيانبار آن بر تمامي اجزاء اكوسيستم بتدريج ظاهر گشته و سرانجام منجر به نابودي آن خواهد شد. از اين رو يكي از مهمترين زمينه‌هاي مرتبط با تحقيقات مهندسي آب را مي‌توان شناخت پهنه‌هاي بحراني از جنبه كيفيت آب زيرزميني دانست]17[. در سال‌هاي اخير استفاده از روش‌هاي زمين‌آماري بين محققان در زمينه آب زيرزميني و ديگر رشته‌هاي علوم گسترش زيادي يافته است ]24، 23، 22،21، 20، 19، 16، 14، 13، 4، 2، 1 [. مرآتي و همكاران (1396) در مطالعه خود پهنه‌بندي كيفي آب زيرزميني را در محيط GIS مورد توجه قرار دادند. ايشان پارامترهاي كيفي كل مواد جامد محلول (TDS)، نسبت جذب سديم (SAR) و نيترات موجود در آب زيرزميني را در 60 چاه موجود در محدوده تحقيق اندازه‌گيري و ساختار مكاني آنها را از روش‌هاي زمين‌آماري تحليل نمودند. ايشان بهترين مدل از هر روش (كريجينگ و معكوس وزني فاصله) را بر اساس شاخص RSS انتخاب نمودند و نهايتاً بهترين روش را با معيار RMSE برگزيدند]18 [.