اثربخشي آموزش مثبت‌نگري با رويكرد اسلامي به شيوه گروهي بر تعهد زناشويي در پرستاران زن متأهل بيمارستان شهيد صدوقي يزد

مقدمه: تعهدزناشويي، مهم‌ترين عامل مؤثر بر ثبات خانواده است. پرستاران به‌دليل مواجهه با استرس درمعرض تنش‌هاي رواني و مشكلات زناشويي قراردارند. بنابراين انجام مداخلاتي براي پيشگيري از تشديد اين مشكلات و ارتقاي كيفيت زندگي زناشويي پرستاران اهميت دارد. هدف پژوهش حاضر، بررسي اثربخشي آموزش مثبت‌نگري با رويكرد اسلامي به شيوه گروهي بر تعهد زناشويي در پرستاران زن متأهل بيمارستان شهيد صدوقي يزد بود. روش بررسي: روش پژوهش نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري اين پژوهش شامل كليه پرستاران زن متأهل بيمارستان شهيد صدوقي شهرستان يزد در سال 96 بود و نمونه شامل30 نفر از اين جامعه بود كه به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شده و به‌صورت گمارش تصادفي در دو گروه آزمايش (15نفر) وكنترل (15نفر) جايگزين شدند. ابزار پژوهش پرسش‌نامه‌ تعهد زناشويي آدامز و جونز (1997) است. ابتدا گروه‌هاي آزمايش و كنترل مشخص و از هر دو گروه پيش‌آزمون گرفته شد. سپس متغير مستقل آموزش مثبت‌نگري با رويكرد اسلامي به گروه آزمايش ارائه شد. پس از اجراي دوره آموزشي به‌مدت 8 جلسه 90 دقيقه‌اي و به‌صورت هفتگي و گروهي از هر دو گروه پس‌آزمون گرفته‌شد. نتايج با استفاده از آزمون آماري تحليل كواريانس مورد تجزيه و تحليل قرارگرفت. يافته ها: ميانگين سني 30 شركت‌‌كننده در پژوهش 13/38 مي‌باشد. بين دو گروه از لحاظ تعهد زناشويي (05/0 p و 104/62 F=) تفاوت معنادار وجود دارد. بين ميانگين نمرات تعهد شخصي ، تعهد اخلاقي و تعهد ساختاري در دو گروه در مرحله پس‌آزمون، پس از حذف اثر پيش‌آزمون (ميانگين تعديل‌شده) تفاوت معناداري مشاهده مي‌شود (05/0p ). اندازه اثر آموزش به ترتيب برابر 593/0، 52/0 و 617/0بوده است. نتيجه گيري: با توجه به تأثير آموزش مثبت‌نگري با رويكرد اسلامي به شيوه گروهي بر افزايش تعهد زناشويي و زيرمقياس‌هاي آن (تعهد شخصي، اخلاقي و ساختاري) در پرستاران، توصيه مي‌شود با توجه به وجود مراكز مشاوره در اكثر بيمارستان‌ها، اين آموزش در قالب برنامه‌هاي مدون به پرستاران ارائه گردد.