بازآفريني هويت در معماري معاصر با تأملي بر رويكرد منطقه گرايي

همواره هويت به عنوان يكي از مهم‌ترين دغدغه‌هاي بشري مطرح بوده است. اين مقوله از گذشته‌ پديده‌اي ثابت و از پيش تعيين شده در نظر گرفته مي‌شد، اما امروز به مفهومي متغيير، پيچيده و پر تناقض تبديل گشته و موجب بروز بحران هويت در انسان و شهرها گرديده است. هويت به عنوان يكي از موضوعات مهم در حوزه‌هاي مختلف فلسفي، روان شناسي، جامعه شناسي و علوم انساني مطرح مي‌باشد. مفهوم هويت در آثار معماري ارتباط عميقي با زمينه، بستر فرهنگي و نيازهاي انساني هر منطقه دارد. به گونه‌اي كه هر اثر معماري نماد و نشانه‌اي از مردم آن منطقه مي‌باشد. مسئله هويت در معماري بعد از دوران مدرن و پيامدهاي ناشي از آن، كه باعث پيدايش بناهاي بي روح و بي هويت شده بودند، بسيار مورد توجه قرار گرفت. اين مقاله مي‌كوشد، تا با برقراري ارتباط ميان معماري و خواستگاه خود به حفظ هويت جوامع انساني و بالطبع ظهور آن در كالبد شهري كمك كند. روش تحقيق در اين مقاله تحليلي توصيفي بوده و سوال اصلي اين‌گونه مطرح مي‌شود كه چگونه مي‌توان با حفظ ارزش‌هاي مكاني و ويژگي‌هاي معماري منطقه‌اي، يك اثر بديع خلق كرد كه بيانگر هويت بستر خود باشد؟ با بررسي ديدگاه برخي صاحب نظران در اين زمينه مي‌توان دريافت كه توجه به ويژگي‌هاي منطقه‌اي و خصوصيات مكاني، شامل عناصر كالبدي و نمادين معماري نمي‌شود بلكه مفاهيم مستتر در شكل گيري اين نوع معماري باعث خلق آثار منطقه گرا مي‌شود.