شناسايي و تحليل بافتهاي فرسوده شهري ( مطالعه موردي شهر رشت)

بافت هاي فرسوده و قديمي شهرهاي كشور كه در اغلب موارد هسته اوليه و اصلي آن شهرها را تشكيل ميدهند، از يك طرف جزو ميراث فرهنگي و تاريخي آن شهرها محسوب شده و حفظ، بهسازي كالبدي و توانمندسازي عملكردي آنها اجتناب نپاپذير مي باشد و از طرف ديگر اغلب اين بافت ها با گذشت زمان و عدم توجه و نگهداري مناسب، دچار فرسودگي و اضمحلال كالبدي و عملكردي ميگردند. فرسودگي واقعيتي است كه تاكنون بيشتر شهرهاي با سابقه و تاريخي ايران، تحت تأثير آن قرار گرفته اند و شهر رشت نيز در بين شهرهاي استان گيلان داراي بيشترين بافت فرسوده شهري مي باشد آنچه مسلم است، در اين گونه شهرها اين مسئله، رشد بافت شهري را مختل كرده و آن را به پيرامون سوق مي دهد و بنابراين افزون بر نابودي بافت هاي دروني و با سابقه ي شهري، هزينه هاي هنگفتي را با ايجاد بافت هاي نو ظهور بر گردن شهر تحميل ميكند. اين مقاله با رويكرد توصيفي – تحليلي، از روش مطالعات ميداني و كتابخانه اي در جهت شناسايي محلات با بافت فرسوده شهري در شهر رشت قدم برداشته است و تحليل هاي نهايي در اين پژوهش، مشكلات اصلي محدوده هاي فرسوده و ساكنان محدوده را بيان مي كند . اگرچه در سالهاي اخير بافت هاي فرسوده شهر رشت مورد توجه قرار گرفته و مسئولين شهر را به اين فكر واداشته است كه هرچه سريعتر راجع به اين مسئله چاره اي بينديشند ولي با اين حال براي جلوگيري از جابجايي جمعيت و نابودي ميراث فرهنگي، تاريخي و اجتماعي مختص محله هاي تاريخي و بافت فرسوده و يا در حال تخريب بايد شناسايي بيشتري از بابت مناطق فرسوده شهري صورت بگيرد