زيبايي‌شناسي در معماري پارامتريك

رشته‌ي خيال، مسير نامتناهي از دنياي متافيزيك را پيش روي انسان در عرصه‌هاي مختلف گشاده است. در خصوص به تصوير كشيدن ارزش‌ها، انسان به دنبال جستجوي راه‌هاي نويني است تا ارزش‌هاي خويش را جستجو و يا كشف و بازنمايي كند. شيوه‌ي نوين پارامتريك، داده محور يا علم محور يكي از شيوه‌هايي است كه امروزه جهت پاسخ به انتظارات بالاي طراحان، معماري را وارد عرصه‌ي جديدي كرده است. به دليل ماهيت معماري و جايگاه زيبايي‌شناسي، ضرورت آن احساس مي‌شود كه با بررسي درك زيبايي‌شناسي معماري به نام پارامتريك به‌راستي آزمايي و يا به عبارتي تطابق هنري آن بپردازيم. ازاين‌رو ابتدا مختصر نگاهي به زيبايي‌شناسي از نگاه برخي صاحب‌نظران تاريخ و معاصر انداخته و سپس هركدام از آن نظريه‌ها كه به شيوه‌هاي هنري و كاربردي روند طراحي معماران نزديك‌تر بوده را به‌عنوان الگو قرار مي‌دهيم و متعاقباً نتيجه را به‌عنوان پارادايم زيبايي‌شناسي معرفي كرده و درنهايت چند نمونه از كارهاي پژوهشي انجام‌شده در آزمايشگاه‌هاي مختلف دنيا در عرصه‌ي پارامتريك در معماري ويل مرتبط را بر آن منطبق و از منظر پارادايم تعريف‌شده بررسي مي‌كنيم. در تحليل زيبايي‌شناختي هم به ارزيابي بازنمايي و درنتيجه استعاره و تشبيه پرداخته و از آن زاويه، زمينه‌ي موردنظر يعني پارامتريك را، بررسي مي‌كنيم.