بررسي اصول و مشخصه هاي شهرسازي، قواعد دستوري شهرسازي مكتب اصفهان در دوره صفويه

از ميان دوران هاي مختلف تاريخي دوران صفوي دوراني است كه از لحاظ معماري و شهرسازي اهميت ويژه اي دارد از اين رو مي توان دوران صفويه بويژه عهد شاه عباس اول را از لحاظ شهرسازي و توسعه شهري در ايران، دوراني طلايي بحساب آورد. معماري و شهرسازي در هر دوراني طبق ديدگاه و نگرش هاي متفاوتي شكل و رشد مي يابد لذا در دوران صفوي نيز مي توان بيان كرد كه معماري و شهرسازي طبق مكتب اصفهان شكل گرفته است و با توجه به اصول و قواعد دستوري مكتب معماري و شهرسازي اصفهان رشد و توسعه يافته است، از اين رو لازم به ذكر مي باشد كه براي ايجاد و توسعه و رشد معماري و شهرسازي بايد در پي يافتن اصول و ويژگي هاي شاخص برآمد كه اين اصول و ويژگي هاي شاخص تحت تأثير عوامل بسياري هستند، كه اين اصول و ويژگي ها بر اساس دو روش طراحي اندامين (ارگانيك) و خردگرا (راسيونل) در هم آميخته مي گردند كه طبق دو اصل عام (بر مبناي چهار نظم مادي) و اصل خاص (بر مبناي نظم معنايي) شكل مي گيرند. در پژوهش پيش رو به بررسي و شناخت مكتب اصفهان و معماري و شهرسازي مكتب اصفهان كه نقش بسزايي در شكل گيري معماري و شهرسازي صفويه داشته است پرداخته و بعد از آن به بيان اصول و مشخصه هاي شهرسازي دوره صفويه و اصول و قواعد دستوري مكتب اصفهان در شهرسازي دوره مذكور اشاره خواهد شد.