تاثير برنامه ريزي ناقص و توسعه ناموزون شهر بر سلامت روان شهروندان

يكي از مهم ترين معضلاتي كه شهروندان شهرهاي كشورهاي جهان سوم با آن روبه رو هستند انزوا، افسردگي ،فشار رواني ، گسست اجتماعي در محلات شهري است.كه ناشي از برنامه ريزي ناقص و توسعه ناموزون شهرهاست. يك شهر زماني مي تواند ضامن سلامت رواني شهروندان باشد كه جداي از ساخت و سازها به سازگاري و هماهنگي آن ها با يكديگر و در جهت مسير توسعه پايدارشهر قدم بردارد. توسعه بي-رويه و بيمارگونه شهرها، افزايش وسايل نقليه و عدم توجه به محيط زيست اثرات زيان باري را بر ساختار محيط كالبدي شخر و در نتيجه سلامت روان شهروندان وارد كرده است. در كلان شهرهاي كشور هاي جهان سوم مسافران روزانه و مردم حاشيه نشين قربانيان اصلي فضاي نامتعادل و ناسازگار شهري هستند. كه نتيجه آن كاهش كارايي شهروندان، كاهش غرور مدني، خستگي، آشفتگي و كاهش تصوير ذهني از جامعه خويش است. بر اين اساس اهداف اين تحقيق ارائه تعريفي از برنامه ريزي و توسعه شهري و چگونگي تاثير اين دو بر سلامت روان شهروندان است.در پايان راهكارهايي جهت حل و بهبود بحران شهرها ارائه شده است