بررسي و ارزيابي هويت شهري در محلات بافت تاريخي نمونه موردي: گذر منصوريه شيراز

شهر بزرگترين نماد تمدن بشري است كه بشر آن را براي امنيت و آسايش خود بنا نموده است. شهر تنها يك سكونتگاه نيست، بلكه آبادي است كه روح اجتماع در آن دميده شده است و از آن هويت مي‏گيرد. هويت شهري، هويت جمعي است كه با تبلور عيني در فيزيك و محتواي شهر معنادار مي‏شود و به واسطه ايجاد تداعي خاطرات عمومي در شهروندان و تعلق خاطر شهرنشينان را به سوي شهروند‏ شدن هدايت مي‏كند. پس هر چند كه هويت شهر خود معلول فرهنگ شهروندان آن است؛ ليكن فرآيند شهرسازي را تحت تأثير قرار داده و مي‏تواند باعث تدوين معيارهايي مرتبط با مشاركت و قضاوت نزد ناظران و ساكنان گردد. اگرچه هويت در مفهوم عام و كل آن، قدمتي طولاني و هم‏پاي تاريخ تمدن انسان دارد، اما پيشينه اين بحث در منظر شهري چندان با سابقه نيست. سهل و ممتنع بودن مفهوم هويت منظر شهري در فرايند شناخت و ادارك، پديده‏هاي چند بعدي و پيچيده را پيش روي ما قرار مي‏دهد. از آنجا كه شهر ويترين عرضه تفكرات جامعه به دنياي بيرون و بستر شكل گيري حيات مدني است، ارتباط هويت و منظر شهري به مقوله‏هاي تأثيرگذار در علوم مرتبط با اين حوزه تبديل شده و تلاش براي يافتن ماهيت و چيستي هويت شهري جهت ارزيابي معيار سياست‏هاي مداخله كلان در شهرهاي امروز، امري ضروري است.