الگوهاي طراحي مسكن قابل استطاعت در محله‌هاي تاريخي با هدف افزايش رضايت مندي سكونتي (مطالعه موردي: محله عودلاجان تهران)

رضايتمندي سكونتي به عنوان يك پديده اجتماعي پيچيده به شمار مي‌آيد كه مفهوم آن از مفهوم مسكن و محيط اطراف آن پديدار گشته است اين نظريه بر پايه تفاوت بين زندگي واقعي خانواده ها و آرزوهاي آن ها از شرايط و موقعيت واحدهاي مسكوني و محيط اطراف آن شكل گرفته است و رضايتمندي زماني حاصل مي گردد كه آرزوها و خواسته ها در يك سو و هم توجه جهت با هم باشد از اين رو هدف اصلي اين تحقيق ارزيابي ميزان دسترسي و رضايتمندي ساكنان از كيفيت وضعيت مسكوني خود مي باشد بر اساس شاخص هاي مطروحه بر حسب متغير ها و عامل هاي ذكر شده تعداد 196 پرسشنامه بر اساس روش كوكران و تعداد ۳۱ سوال در بين ساكنين محله تاريخي عولاجان توزيع گرديد كه پس از جمع آوري اطلاعات پرسشنامه و تحليل آن در محيط نرم افزار SPSS 22 نتايج حاصله به دست آمد در نهايت با توجه به فرضيات مطرح شده پيرامون اين موضوع، به آزمون فرضيات پرداختيم