روش هاي آزمايشگاهي ارزيابي قابليت خودسوزي لايه هاي زغال‌سنگ

خطرات ناشي از استخراج زغال‌سنگ يكي از عوامل محدودكننده طراحي در معادن زيرزميني محسوب مي شود. از مهم‌ترين خطرات ناشي از استخراج زغال‌سنگ در معادن زيرزميني مي توان به نشست سطح زمين، انفجار خود به خودي سنگ، خودسوزي زغال‌سنگ، گازخيزي، تصاعد آني، آلودگي محيط‌زيست و غيره اشاره كرد. لذا ضرورت دارد اين خطرات به طور دقيق شناسايي و راه هاي پيش بيني، پيش گيري و كنترل آن‌ها ارزيابي شوند تا به ارزيابي جامعي از وضعيت معادن زغال‌سنگ دست يافته شود. يكي از مخاطراتي كه ميزان آن در معادن زغال‌سنگ جهان به ميزان قابل توجهي رخ مي دهد، «خطر خودسوزي زغال‌سنگ» است. تمامي معادن زغال‌سنگ در يك درجه از خودسوزي قرار ندارند، بنابراين ارزيابي خطر خودسوزي يك نياز اصلي و اوليه براي توسعه و پيشرفت طرح مديريت خودسوزي براي معادن زغال‌سنگ است؛ لذا بهره گيري از روش‌هاي مؤثري كه موجبات پيش بيني و پيش گيري از خطر خودسوزي در معادن زغال‌سنگ را فراهم آورد امري اجتناب‌ناپذير و ضروري تلقي مي شود. فرآيند خودسوزي به دليل تأثير مستقيم بر حفظ ايمني محيط استخراجي و نيز وابستگي مسائل متعدد به كيفيت آن، بايد در مرحله طراحي با دقت مورد بررسي قرار گيرد؛ بنابراين پيش بيني قابليت خودسوزي لايه هاي زغال‌سنگ مرحله اي اساسي و بنيادي در طراحي و پس‌ از آن در استخراج است؛ بنابراين در اين مقاله به گردآوري روش هاي آزمايشگاهي ارزيابي قابليت خودسوزي لايه هاي زغال‌سنگ پرداخته شده است.