چگونگي برقراري ارتباط بين نقوش اسلامي با مؤلفه هاي نوين معماري شهري

هنر اسلامي يك هنر آبستره است؛ يعني هنري است كه در حقيقت در همه جاي دنيا يك رنگ و نقش دارد و بدين سبب به راحتي قابل شناخت از هنرهاي ديگر است. هنر اسلامي توجه را از كثرت به وحدت كيهاني مي-برد. آرايش و تزئين همواره جز لاينفك هنر و زيبايي است كه همواره در رسيدن به اين مهم در تمامي زمينه ها به ياري هنرمند مسلمان آمده است. در تمامي دوره هاي تزئيناتي بنا، بر حسب نياز، فرهنگ، مكان و زمان مورد استفاده همواره حضور داشته است. بحث هنر و معماري اسلامي بدون پرداختن به تزئينات و نقوش آن ناقص است؛ زيرا تزئينات بخش عمده فضاسازي معماري اسلامي را تشكيل مي دهد. از آنجايي كه شهر مجموعه اي فرهنگي – كالبدي است كه بر اساس نيازها و فعاليت ها و رفتارهاي ساكنين آن شكل گرفته است و انسان ها در آن بسته به نياز فردي و گروهي خود، الگوهاي رفتاري خاص خود را عرضه مي كنند. اينگونه اتفاقات رفتاري وابستگي شديدي به نحوه فعاليت و الگوهاي رفتاري استفاده كنندگان از عناصر و مؤلفه هاي شهري دارد. اين عناصر شهري، همانند معماري بناهاي دوران اسلامي، براي برقراري ارتباط بيشتر با بيننده نياز ويژه اي به تزئينات و زيبايي دارند. بنابراين پراختن به موضوع برقراري ارتباط ميان نقوش اسلامي با مؤلفه هاي نوين معماري شهري ضروري و حائز اهميت به نظر مي رسد. در مقاله مذكور ابتدا به بررسي نقوش و تزئينات اسلامي در دوره هاي مختلف پرداخته و بعد از آن ميان اين نقوش با مؤلفه هاي نوين شهري ارتباط برقرار خواهيم كرد.