الگوي ستاره در تزيينات معماري اسلامي ايران

از ويژگي‌هاي هنر اسلامي، كاربرد نوع خاصي از هندسه است كه تحت تأثير پيشرفت علم رياضيات در ميان مسلمانان بوده است. در معماري اسلامي بين هندسه و تزيينات ارتباطي دروني وجود دارد؛ به اين معنا كه هندسه در فضاسازي معماري اسلامي نقش بسزايي دارد و با توجه به اين‌كه در معماري، فضا با سطوح تعريف مي‌شود، در اغلب موارد سطوح با تزيين‌هايي همراه است. يكي از مصاديق تزيينات گره است. گره، مجموعه‌اي از اشكال مختلف هندسي، كه به طور هماهنگ و با نظمي خاص در زمينه‌اي مشخّص در كنار هم به‌‌كار رفته است. از پركاربرترين نقوش گره چيني، استفاده از الگوي ستاره در پوشاندن سطوح جهت تزيينات مي‌باشد كه در اين مقاله ضمن شناخت انواع آن و اصول هندسي آن‌ها در ترسيم، تأثير و تجلي آن‌ها را در تزيينات معماري اسلامي ايران مورد بررسي قرار خواهد گرفت. گردآوري اطلاعات در اين مقاله به روش كتابخانه‌اي انجام پذيرفته است و درنهايت داده ها به روش توصيفي، تحليل شده اند. در نتيجه اين تحقيق جزو تحقيقات كيفي به شمار مي آيد.