امكان سنجي جمع‌سپاري قانون‌نويسي در نظام قانون‌گذاري ايران

قانون سپاري يكي از مصاديق بهره‌گيري حكومت‌ها از خرد جمعي در بستر فناوري اطلاعات است. حكومت‌ها همواره با وضع قوانين سعي دارند كه امنيت و آسايش را براي شهروندانشان به ارمغان بياورند. اما گاهي اين قوانين به خاطر ضعف قانون‌گذار در شناسايي صحيح مسئله، عدم استماع نظرات همه ذي‌نفعان، فقدان كارشناسي گسترده، فرآيند طولاني و زمان‌بر تصويب يك قانون و همچنين هزينه‌هاي فراوان آن، تعدد شوراها و نهادها قانون‌گذار و همچنين كلي‌گويي‌ها خود باعث معضلي براي آن جامعه مي‌شود. همچنين نامشخص بودن نهاد متولي اجرا، عدم وجود قابليت ارزيابي قوانين و شاخص مناسب جهت ارزيابي، فقدان ضمانت اجرا و نقض حداقل يكي از ويژگي‌هاي قوانين تكليفي نيز از ديگر مشكلات قوانين كشوراست. (نوك ، ۲۰۱۵)