نقش شيوه‌هاي فرزندپروري و عزت‌ نفس در نگرش و گرايش به ارتباط قبل از ازدواج

پژوهش حاضر با هدف بررسي رابطه بين شيوه‌هاي فرزند پروري و عزت‌نفس با نگرش و گرايش به ارتباط قبل از ازدواج، در دانشجويان دوره كارشناسي صورت پذيرفت. اين پژوهش شامل 100 دانشجوي دختر از دانشجويان دانشگاه سيستان و بلوچستان بود كه بر اساس روش نمونه گيري تصادفي انتخاب شدند. به منظور بررسي متغيرهاي پژوهش، هريك از شركت كنندگان، پرسشنامه هاي شيوه‌هاي فررندپروري (بامريند، 1991)، عزت‌نفس (روزنبرگ، 1965) و پرسشنامه نگرش و گرايش به ارتباط قبل از ازدواج (كردلو، 1389) را تكميل نمودند. پايايي ابزارهاي پژوهش بوسيله ضريب آلفاي كرونباخ و روايي آن‌ها به كمك همبستگي دروني تعيين شد. نتايج حاكي از روايي و پايايي قابل قبول آزمون ها بود. نتايج پژوهش نشان داد بين شيوه‌ي فرزندپروري آزادگذاري با نگرش و گرايش به ارتباط قبل از ازدواج رابطه مثبت و معنادار ولي بين شيوه‌ي فرزند پروري اقتدار منطقي و نگرش و گرايش به ارتباط قبل از ازدواج رابطه منفي و معنادار وجود دارد. همچنين بين عزت‌نفس با گرايش و نگرش به ارتباط قبل از ازدواج رابطه منفي و معنادار وجود دارد. يافته هاي پژوهش حاضر نشان داد از طريق آموزش شيوه هاي فرزندپروري صحيح به والدين و راهكارهاي افزايش عزت‌نفس مي توان نگرش و گرايش به ارتباط قبل از ازدواج را بهبود بخشيد.