آسيب‌شناسي بنيادين نظام آموزش و پرورش در تحقق عفاف و حجاب

تاكنون در باب عفاف و حجاب از منظرهاي مختلف نگريسته شده است. عمده اين نوشتگان تحليل‌هايي فردمحور و برنامه‌محور بوده‌اند. در اين ميان فقدان تحليل‌هاي ساختارمحور و بنيادين در آسيب‌شناسي فرهنگ عفاف و حجاب در جامعه ايران احساس مي‌شود. در اين پژوهش با استفاده از نظريه نيازهاي انسان و روش تحليل سيستمي به بررسي ساختار آموزش و پرورش به عنوان يكي از مهم ترين موانع ساختاري تحقق عفاف و حجاب مي‌پردازيم. ولنگاري فرهنگي، بي‌عفتي و بدحجابي تا حد بسيار زيادي معلول سركوب يا تعويق در تأمين نيازهاي جنسي و فيزيولوژيك از راه درست آن –يعني تشكيل خانواده- است. افراد معمولاً در سن دوازده‌سالگي به بلوغ جنسي مي‌رسند. در اين دوران مشغول تحصيل در آموزش و پرورشي هستند كه دوره طولاني مدت دوازده‌ساله از يكسو و تعليم دانش غالباً ناپايدار و ناكارآمد با صبغه غالب علوم طبيعي از سوي ديگر، مانع تشكيل به‌هنگام خانواده است. درست است كه به تعويق‌انداختن تأمين نياز جنسي و شكاف ميان بلوغ جنسي و اجتماعي لزوماً منجر به بي‌عفتي و بدحجابي نمي‌شود، اما اين ساختار نقش مهمي در از دست‌دادن سرمايه تقوا ايفا مي‌كند. آمار پژوهش‌هاي پيشين مبني بر ارتباط حدود نيمي از جوانان دبيرستاني با جنس مخالف و ارتباط جنسي ارادي حدود 30 درصد از آنها با جنس مخالف، گواه روشني بر اين مدعاست. بنابراين براي ترويج و تحقق فراگير عفاف و حجاب نيازمند تغييرات بنيادين در ساختار آموزش و پرورش هستيم. كاهش سنوات تحصيل از دوازده‌سال به شش‌سال و تغيير محتواي غالب آموزش و پرورش از علوم طبيعي به علوم اجتماعي(احكام، عقايد، اخلاق) مهم ترين و مؤثرترين راه براي تحقق جامعه‌اي عفيف و محجوب است.