برداشت‏هاي كاربردي و اجتماعي از مثنوي «عفاف‏نامه» اميري فيروزكوهي

«سيّدكريم اميري فيروزكوهي» شاعر متعهّد و اخلاق‏مدارِ عصر پهلوي، در سال 1313 هجري شمسي و در اوج جواني، منظومه‏اي با عنوان«عفاف‏نامه» در 231 بيت سرود و در آن به شدّت از مسألۀ اساسيِ حجاب و عفاف دفاع كرد. اين مثنوي از لحاظ اجتماعي و كاربردي بسيار حائز اهمّيّت است، چرا كه اندكي پيش از رسميكردن كشف حجاب و اجباري كردن آن توسّط حكومت پهلوي و احتمالاً با درك و پيش‏بيني وقوع چنين حادثه‎‏اي در آن دوران حسّاس سروده شده است. موارد اجتماعي و كاربردي زيادي از متن و بطن اين مثنوي در خصوص عفاف و حجاب مي‏توان دريافت و استخراج كرد كه حاكي از فهم و بينش وسيع ديني و اجتماعي سرايندۀ آن دارد. با اين توصيف در اين مقاله بر آن هستيم تا مصاديق عفاف و حجاب در اين مثنوي را استخراج كرده و در كنار آن با موارد و كاربردهاي اجتماعي اين مسئله نيز آشنا شويم.