ارائه يك مدل بهينه سازي با هدف حداكثرسازي ميانگين زمان بين خرابي ها در شبكه آب شهري با درنظرگيري ملاحظات هزينه اي و زيست محيطي

Present an optimization model with the aim of maximizing the Mean Time Between Failures in urban water network by considering the costs and environmental impacts

در صنعت آب و فاضلاب زمان در دسترس بودن، به دليل عواملي همچون انجام فعاليت هاي نگهداري تعميرات پيشگيرانه و اضطراري، تعويض لوله و اتصالات، خرابي هاي نامعين، همپوشاني افق هاي برنامه ريزي و غيره محدود مي شود. خرابي هاي نامعين باعث كاهش ميزان قطعيت در برنامه ريزي شده و بدين ترتيب از كارايي و اثربخشي سيستم توليد مي-كاهند. نگهداري و تعميرات پيشگيرانه، تعويض به‌موقع لوله ها و اتصالات و بازرسي هاي دوره اي ميزان اين خرابي ها را كاهش مي دهد اما هزينه هاي زيادي را در برمي گيرد. در اين مقاله مسئله ارزيابي چرخه ي عمر لوله هاي آب مدفون در خاك با هدف حداكثر سازي زمان بين خرابي ها مورد بررسي قرار گرفته و به صورت مدل رياضي فرموله شده است. با توجه به فرسودگي لوله ها و اتصالات، ممكن است هر خط لوله به چندين فعاليت نگهداري تعميرات در افق برنامه ريزي نياز پيدا كند. پس از هر نگهداري و تعميرات، لوله با نسبتي به شرايط اوليه باز مي گردد و اثر زوال از سر گرفته مي شود. در نهايت با ارائه مثال عددي و تحليل حساسيت روي يك سري از پارامترها به ارزيابي مدل و عملكرد روش حل پيشنهادي پرداخته شده است. نتايج نشان مي دهد مي توان با كنترل و متعادل كردن تعداد نگهداري و تعميرات بهينه در زمان مناسب، قابليت اطمينان سيستم را افزايش و هزينه ها و اثرات زيست محيطي را به طور همزمان كاهش داد.