بررسي تاثير اجراي رويكرد آموزشي به كمك يادگيري مشاركتي در يادگيري مفهومي فيزيك دبيرستان

هدف اساسي اين تحقيق بررسي تاثير يادگيري مشاركتي، براي يادگيري مفهومي درس فيزيك پايه ي دوم دبيرستان در عملكرد دانش آموزان مي باشد. اين تحقيق از نظر هدف كاربردي و از نظر روش آزمايشي شامل يك گروه كنترل و يك گروه گواه مي باشد. جامعه ي آماري عبارت بودند از كليه ي دانش آموزان دختري كه در پايه ي دوم دبيرستان در سال تحصيلي 1394-95 در دبيرستانهاي دولتي شهر رودهن مشغول به تحصيل بودند. از بين آنها به شيوه ي تصادفي 2 كلاس برگزيده شد كه باز هم از بين آنها يك گروه گواه و يك گروه آزمايش به تصادف انتخاب شدند. براي جمع آوري داده ها از نمرات آزمون پايان فصل دوم كتاب فيزيك سال دوم دبيرستان استفاده گرديد. روايي و پايايي آزمون پايان فصل با توجه به جدول هدف – محتوا و نظر دبيران فيزيك منطقه و اجراي آزمايشي آزمون بررسي گردد. اعضاي هر كلاس به مدت 5 هفته و هر هفته دو جلسه ي 90 دقيقه اي توسط يك دبير فيزيك به يادگيري فصل دوم كتاب با دو روش متفاوت ايجاد انگيزه با روش مشاركتي براي يادگيري و بدون ايجاد انگيزه با روش سنتي براي يادگيري فيزيك پرداختند . پس از اجراي آزمون در پايان فصل و تحليل داده ها از طريق آزمون t استيودنت براي گروههاي مستقل"، مشخص شد كه بين عملكرد و يادگيري دانش آموزان گروه آزمايش و گواه تفاوت معنا دار وجود دارد. بدين معنا كه اجراي يادگيري مشاركتي در يادگيري مفهومي فيزيك در دانش آموزان موثرتر از روش تدريس سنتي واقع شده است و دانش آموزان گروه آزمايش در امتحان عملكرد بهتري نشان دادند.