اهميت بندسارها در استحصال سنتي آب باران در استان خراسان جنوبي

ايرانيان از گذشته با درك شرايط و متناسب با محدوديتهاي اقليمي و خاك و زمين به فنوني براي توسعه كشاورزي و استقرار مراكز جمعيتي كوچك تا بزرگ دست يافته اند. در بسياري از موارد، اين فنون براي بهره برداري از آب و خاك انجام گرفته كه علاوه بر دستيابي به هدف توليد، در حفاظت و پيشگيري از اتلاف منابع آب و خاك مؤثر بوده اند. يكي از شيوه هاي موثر در اين زمينه ايجاد بندسار ها بوده است خراسان جنوبي از جمله مناطقي از ايران است كه در حاشيه كوير قرار گرفته و از نظر اقليمي جزو نواحي خشك محسوب مي شود. در اين بخش از خراسان به علت كمي اندازه بارندگي سالانه، كشاورزي ديم امكان پذير نمي باشد و كمبود آب مهمترين عامل محدود كننده توسعه كشاورزي است. با احداث بندسار و استحصال سيلاب و رسوبگيري از آن، بستر مناسبي براي پرورش گياهان در روي اراضي درشت دانه بوجود مي آيد. در اثر سيلگيري بندسارهاي بالادست، آبدهي قنوات افزايش مي يابد و استفاده از آب مازاد كاريز براي آبياري تكميلي بندسارهاي پايين دست نيز انجام مي گيرد كه نشان دهنده وجود رابطه اي دروني بين اين دو شيوه است. به اين ترتيب نياكان ما نظامي براي بهره برداري پايدار از منابع آب و خاك اين مناطق ايجاد كرده اند كه مي تواند سرمشق مناسبي براي حل بحرانهاي اخير از قبيل فرسايش، كاهش سطح زير كشت، شور شدن آبهاي زير زميني، شور شدن خاكها، هجوم شنهاي روان، گسترش بيابانها و حتي مشكل بيكاري باشد.