بررسي امكان استحصال و بهره برداري از آب باران به منظور آبياري در گلخانه هاي استان خراسان رضوي

استقرار ايران برروي كمربند خشكي جهان ، افزايش روزافزون جمعيت و نياز به منابع آبي جديد ، ضرورت بهره برداري و استفاده هر چه بهتر از كليه آبهاي قابل استفاده اعم از منابع زيرزميني ، منابع سطحي و روانابهاي حاصل از بارندگي را نمودار ميسازد . كارآيي و نقش موثر استفاده از سطوح آبگير باران در آبياري تكميلي ، در گذشته توسط اساتيد مختلفي بررسي شده و مورد تائيد قرار گرفته است [ 1] لذا در اين مقاله با محاسبه ميزان آب قابل جمع آوري از محل بارندگيهاي سالانه برروي پوشش گلخانه ها و يا در صورت نياز ايجاد يك سطح ايزوله در كنار گلخانه و هدايت آبهاي حاصله به درون يك استخر از جنس ژئوممبران كه بر اساس آمار بلند مدت ايستگاه هاي هواشناسي استان بدست آمده است ، به امكان استفاده از اين آبها در آبياري برخي از محصولات عمده گلخانه اي استان در يك سيستم هيدروپونيك بسته و محاسبه سطح ايزوله مورد نياز براي تامين نياز آبي اين گياهان (با در نظر گرفتن روشهايي براي جلوگيري از تبخير آبهاي جمع آوري شده) پرداخته شده است . با توجه به بحراني و ممنوعه بودن اكثر دشت هاي استان ، عدم دسترسي به منابع آبي مناسب و نيز بالا بودن عمر مفي د ورقهاي ژئوممبران علاوه بر توجيه اقتصادي در استحصال آب باران ، استفاده از زمينهاي ديم و فاقد كاربري مناسب در اين روش ، سبب افزايش بهره وري اراضي گرديده و در توليد و اشتغال يك منطقه تاثير گذار خواهد بود . البته هنوز تا اجرايي شدن اين روش نيا زمند انجام آزمايشاتي برروي حفظ سلامت آب در دراز مدت و نحوه كنترل كيفيت آن خواهيم بود .