نرمافزارهاي خودتطبيق: مفاهيم و چالش ها

سيستم هاي نرم افزاري اجرا شونده در محيطهاي توزيع شده و متغير كنوني نيازمند نظارت انسان هستند تا در همه شرايط بتوانند به عمليات خود ادامه داده و پاسخگوي نيازهاي كاربران باشند. اين بازنگري و نگهداري كه به شيوه برون خط و با دخالت كاربر انساني صورت مي گيرد با وجود برخورداري از مزايايي از جمله توانايي برخورد با گستره زيادي از تغييرات، با مشكلاتي همچون زمانبر بودن، پرهزينه بودن، امكان خطاي انساني و وقفه در اجراي سيستم همراه است كه اين مشكلات از كاربرد ساختار حلقه باز در توسعه سيستم هاي نرم - افزاري ناشي مي شود. مشكلات روشهاي مبتني بر دخالت انساني، منجر به ايجاد مفهوم خودتطبيقي، به عنوان سازوكارهاي قابل اعتمادي كه با حذف دخالت انساني و جايگزيني ساختارهاي حلقه بسته با ساختارهاي حلقه باز، به سرعت و با هزينه كم، امكان تطبيق سيستم هاي نرم افزاري را در طول زمان و در رويارويي با تغييرات و در محيط هاي غير متمركز، ناهمگون و آميخته با تغيير فراهم مي نمايند، شد. بنابراين يك نرم افزار خودتطبيق قادر است به صورت خودكار و برخط و با كاربرد يك فرآيند خودتطبيقي سه مرحله اي شامل تشخيص، تصميم - گيري و اجرا به تغييرات سيستمي و محيطي واكنش نشان دهد و در اين راستا، با توجه به خصوصيات *-self ويژگيهاي دامنه و ترجيحات كاربران، از مدل ها، چارچوب ها و ساختارهاي مختلفي بهره مي گيرد. با توجه به محيط رو به رشد و متغير كنوني و اهميت كاربرد خودتطبيقي در توسعه سيستم هاي نرم افزاري، در اين مقاله مروري به بررسي مفاهيم خودتطبيقي و چالش هايي كه به عنوان بازدارنده هاي كليدي براي كاربرد سيستم هاي خودتطبيق، بخصوص در حوزه هاي ريسك ناپذير شناخته شده اند، پرداخته شده است.