توسعه و تدوين عوامل شرايطي الگوي بومي اعتبارسنجي نظام آموزش عالي ايران )به شيوه ي نظريه ي زمينه اي(

در مقاله حاضر بر اساس روش نظريه زمينه اي، به احصاء عوامل، ملاكها و نشانگرهاي شرايطي (علي، مداخله گر و زمينهاي اعتبارسنجي از ديدگاه كنشگران آموزش عالي پرداخته ايم. مطالعهي حاضر با اتخاذ رويكرد تفسيرگرايانه ي اجتماعي بر اين نكته تأكيد دارد كه افراد خارج از محيط دانشگاه، نمي توانند مؤلفه هاي اعتبارسنجي را پيشاپيش شناخته و آن را درك كنند. زيرا اين كنشگران آموزش عالي هستند كه محيط اجتماع علمي خود را خلق كرده و آن گونه كه مي خواهند تفسير مي كنند. بر اين اساس، هر گونه پيش فرض در خصوص نظام اعتبارسنجي، نمي تواند بيانگر ذهنيت و درك عاملان جامعهي دانشگاهي باشد. به ديگر سخن، در اين پژوهش به دنبال اين بوده ايم كه كنشگران آموزش عالي عوامل، ملاكها و نشانگرهاي اعتبارسنجي شرايطي (علي، مداخله گر و زمينه اي) را چگونه مي بييند، و چه تلقي و برداشتي از آن دارند. داده هاي پژوهش حاضر از چهار منبع به دست آمد، كه عبارت اند از، مصاحبه، مشاهده، يادداشت برداري و اسناد. به همين منظور، داده هاي حاصل از مصاحبه ها، مشاهدات، يادداشت ها و اسناد را به داده هاي متني تبديل كرديم. پس از آن، به منظور بررسي نظام مند تودهي بزرگي از داده هاي گردآوري شده از طريق روش نظريه نظريه ي زمينهاي، به مقوله بندي داده ها پرداختيم. ابتدا به كدگذاري باز، سپس، به كدگذاري محوري و انتخابي اقدام كرديم. بر اين اساس، 691 نشانگر، 98 ملاك و11 عامل متناسب با ويژگي هاي بومي نظام آموزش عالي ايران تعيين شدند.